Będzie bolało - w książce i rzeczywistości.

Tak jak myślałam. Poziom mojego rozsypania, nie pozwala mi konsekwentnie i na bieżąco prowadzić tego bloga. Ostatnio wiele dni przepełnionych jest snem, lenistwem. Czymkolwiek, ale nie czytaniem, ani osobistym rozwojem na którym ponoć jakiś czas temu mi zależało.

Książka "Będzie bolało", zwróciła przede wszystkim  moją uwagę swoim tytułem.

Dwa: okładka, trzy: brytyjska służba zdrowia.

Pech chce, że poniekąd jest to ponownie związane z Tobą.

Nie tylko ze względu na okoliczności w których czytałam te książkę, 

ale także z tego względu, że przegadaliśmy wiele nocy, gdy byłeś na dyżurze.

Czego spodziewałam się po tej książce?

W zasadzie chyba nie tego co doświadczyłam czytając ją.

Zdradzając, główny bohater zostaje ginekologiem, stąd realność opisów, dotyczących komplikacji porodowych, może u niektórych wywołać traumę. Kobietom w ciąży bym odradzała.
Czytelniczkom o słabych nerwach też. Przyznam, że jedna scena, którą przyszło mi czytać w samolocie, spowodowała, że musiałam odłożyć książkę i przerwać czytanie, bo zrobiło mi się słabo.

Myślę, że sam zapis w formie dziennika, nadaje tej książce lekkości.

Czyta się ją z ogromną fascynacją na zasadzie "chcę więcej".

Pokazuje ona życie lekarza od podszewki, mówi ile wyrzeczeń kosztuje ten zawód, 

a wcale nie jest on opłacany tak jak niektórzy myślą, że jest.

Fajna lekturka na otrzeźwienie i zejście na ziemię, pod względem "lekarze nic nie robią a tyle zarabiają".

Lubię książki które budzą kontrowersję. Które otwierają tabu.

I w sumie nie dziwię się autorowi drogi której wybrał. 

Zrezygnować nie zawsze znaczy przegrać. 

Sprzedawca marzeń - Richard Paul Evans i mentalna wycieczka

Przyznam Wam szczerze, że dawno nie sięgałam po powieści. Kilka razy będąc w złym nastroju kupiłam kilka książek. Kilka dostałam. Jednak każdorazowo odkładałam je na półkę, mówiąc im i obiecując, że w końcu nadejdzie ich chwila. Odkładałam je tak jak wszystko w moim życiu na lepszy moment. Zapominając, że to one uratowały mi nastoletnie życie, że pozwoliły mi stanąć w tym miejscu w którym jestem.

W ostatnim roku nie licząc ostatnich kilku dni przeczytałam w zasadzie tylko dwie książki. Jednak sięgałam po nie strasznie długo, bojąc się tego co mogą zmienić w moim życiu, jaki wpływ mogą na nie mieć. Nie były one powieściami, mimo, że znajdują się na liście bestsellerów.

Prawda jest taka, że zwlekałam zbyt długo, sprawiając Ci rozczarowanie mój Drogi Przyjacielu, który mi je podarowałeś. Recenzje ich przedstawię tutaj później. W momencie kiedy będę na to gotowa. W momencie kiedy pogodzę się z tym co zrobiłam…. Myślę, że nawet jeśli dotrzesz do tego wpisu, początkowo go nie zrozumiesz.

Richarda Paula Evansa wielbię od dawna. Kiedy sięgnęłam po „Podarunek” miałam raptem 13 lat, a na plecach bagaż doświadczeń. Spadające na mnie pioruny burzy, codziennie przyduszały mnie bardziej do ziemi. Byłam wtedy na dnie. Przynajmniej tak mi się wydawało.
           Pamiętam jak po przeczytaniu tej książki pobiegłam do księgarni, i zapytałam ekspedientkę, czy znajdę podobną książkę do tej, którą właśnie ściskałam w ręce. 

Pani z oburzeniem zapytała „Dziecko, ale o czym jest ta książka, nigdy jej nie czytałam, więc nie mam pojęcia czego szukasz.”. Popatrzyłam na nią z niedowierzaniem, bo wtedy wydawało mi się czymś dziwnym, że można pracować w księgarni i nie znać tej powieści. Zdezorientowana wyszłam z księgarni i zaczęłam przeszukiwać głębię internetu, który wtedy nie był jeszcze tak łatwo dostępny jak teraz. Kupiłam wszystkie tytuły tego autora, które były dostępne na rynku w polskiej wersji językowej, a później z ogromnym wyczekiwaniem szukałam dat wydań kolejnych tytułów. Obiecałam sobie będąc tą małą dziewczynką, że kiedyś polecę do Salt Lake City. I kiedyś naprawdę to zrobię…

Z upływem lat, z wymyślonym brakiem czasu, straciłam zainteresowanie książkami na jakiś czas, mimo, że były w każdej szafce i na każdej półce w moim domu. Goście je podziwiali.

Mimo, że od premiery „Sprzedawcy Marzeń” minęło sporo czasu sięgnęłam po tą książkę z dość dużą nieufnością. Bałam się.  Myślałam, że stałam się samodzielna i nie potrzebuje żadnych bodźców z zewnątrz. Po przeczytaniu pierwszych kilku rozdziałów kiedy na przystanku podeszła do mnie koleżanka z pracy i zapytała co czytam powiedziałam, że jedną z książek mojego ulubionego autora, dodając przy tym, że chyba jestem nią trochę rozczarowana.
                Szczerze nie mam pojęcia dlaczego tak powiedziałam, bo pokochałam tą książkę porównywalnie do „Podarunku”.
                Nie wiem jak to się dzieje, ale książki Richarda Paula Evansa zawsze są blisko mojego serca i aktualnych bolesnych wydarzeń w moim życiu. Czasem się uśmiecham czytając pewne zdania. „W chwili gdy zamierzałem przesiąść się na inne miejsce w pociągu, pociąg zmienił trasę.” Takich zdań było zdecydowanie więcej, nie zaznaczyłam ich jednak w żaden sposób, a odnalezienie ich teraz w pośpiechu nie daje efektu. Nie wiem, czy ta książka jest po prostu tak uniwersalna, czy zwyczajnie chwyciłam ją i zaczęłam czytać w odpowiednim momencie.
                „Sprzedawca marzeń” to książka dla tych którzy zwątpili w swoje życie, w tor który obrali. Dla osób które odmawiają sobie szczęścia dla zasady. Myślę jednak, że najbardziej przydałaby się ona tym wszystkim którzy w padli w wir „zdobywania” wpadli w straszliwą pułapkę nazywaną „łatwym zarobkiem” „okazją” a także mianem „szczęścia”. Prawda tej książki jest taka, że goniąc ślepo tylko za pragnieniami nie jesteśmy w stanie zrealizować swoich marzeń, porzucamy przy tym to co powinno być dla nas najważniejsze, obwiniając innych za nasze niepowodzenia. A duma którą w sobie nosimy, nie pozwala nam odbudować relacji z ludźmi których kochamy, bo boimy się ich reakcji.
                Coś się we mnie obudziło. Mimo, że kilka dni temu poniosłam wewnętrzną, urojoną stratę, dziś kończąc czytać tą książkę odzyskałam coś zdecydowanie większego, niż to co straciłam.

              I powiem tylko, że pozwolę Ci odejść, ale warunek jest jeden. Musisz przeczytać tę książkę. A później dwie kolejne składające się na całość tej trylogii. Wtedy uznam, że zrobiłam dla Ciebie tyle ile Ty zrobiłeś dla mnie.